عکس مهدی قاسمی و توقیف تهران امروز

.

عکسی که باعث توقیف تهران امروز شد

معمولا تلخ ترین خبر را اول صبح می دهند. ساعت 8:20 صبح است که ساتیار پی ام می دهد که خبرو شنیدی؟ می گویم نه و می گوید تهران امروز توقیف شد. چرایش را که می پرسم، از یکی دو تا مقاله ویژه نامه دیروزشان نام می برد و البته عکس مهدی قاسمی. نمی دانم ناراحت باشم یا بخندم. مقاله های را می شود پذیرفت که با توجه به تهدیدهای اخیر صفار و ملکیان، کمی تند بودند اما عکس مهدی را دیگر باور نمی کنم بتواند باعث توقیف شود. عکسی که مهدی سال 85 در سفر اهواز از احمدی نژاد گرفته بود و نه تنها در همان روزها توسط ایسنا منتشر شد که بعدترها روزنامه هایی مثل اعتماد، هم میهن، شرق و همبستگی هم این عکس را کار کرده بودند و حالابعد از نزدیک دوسال این عکس می تواند روزنامه میانه رویی چون تهران امروز را توقیف کند.

اینقدر در این ماهها خبر توقیف و بازداشت رفقای روزنامه نگار و فعالان اجتماعی را شنیده ایم که دیگر برای تسلی دادن غم رفقای خوبم در تحریریه تهران امروز، واژه کم می آورم. در روزگاری که همه چیز به لجن سیاست آلوده است ، انتظار نگهداشتن قدر فضل و هنر ، چندان معقول نمی نماید. حکم که از بالا بیاید، بهانه ها خودشان جور می شوند و سگ و سنگ چندان تفاوت نمی کند. فقط همینقدر که: شریک غمتان…

ارسال به: :: :: :: :: :: :: :: :: :: :: ::

فلیکری ها “غزل بی پایان” می خوانند

نمایشگاه «ایران، غزل بی‌پایان» جمعه این هفته بیست و چهارم خردادماه 87 در محل گالری نیکول افتتاح می‌شود
گالری نیکول از 24 تا 29 خردادماه میزبان 40 قطعه عکس از 36 عکاس خواهد بود که این آثار از میان بیش از 500 قطعه عکس رسیده به این نمایشگاه انتخاب و به معرض نمایش در می‌آیند. موضوع این نمایشگاه طبیعت ایران است که به احترام نیکول فریدنی عکاس فقید و پدر عکاسی طبیعت ایران انتخاب شده و ترکیبی از عکاسان جوان و با تجربه را تشکیل می‌دهد
بسیاری از عکاسان شرکت کننده تا کنون در نمایشگاه عکس شرکت نداشته‌اند اما فعالیت آنان در فضای مجازی تلاش موثری برای شناسایی عکاسی ایران به جهانیان بوده است
عکاسان شرکت کننده در این نمایشگاه از سراسر ایران و در مواردی از برخی کشورهای دیگر عکس‌های خود را به این نمایشگاه ارایه کرده اند. عکسهای این نمایشگاه به طور مجازی از طریق سایت iranianphoto.net به نمایش در می آید. علاقه‌مندان برای دیدن این عکس‌ها می توانند به

آدرس : خیابان مطهری – بعد از مفتح – روبه روی سلیمان خاطر – خیابان علی‌اکبری – کوچه آزادی – شماره 31.1 مراجعه نمایند
ساعات بازدید از نمایشگاه 16 الی 20 است”

ارسال به: :: :: :: :: :: :: :: :: :: :: ::

“گاو سیاه” بابک کاظمی

.

پنجمین نمایشگاه انفرادی عکس بابک کاظمی با عنوان “گاو سیاه” در گالری راه ابریشم برپاست.
در این نمایشگاه 35 عکس سیاه و سفید که با نقاشی هایی کلاژ شده اند به نمایش در آمده است. موضوع این نمایشگاه گاومیش های جنوب اهواز است.
سوژه نمایشگاه قبلی کاظمی نیز گاومیش های جنوب اهواز بوده و در ادامه این نمایشگاه نیز نمایشگاهی از مجسمه ها و ویدئو آرت های کاظمی با همین موضوع برگزار می شود.
بابک کاظمی متولد 1362 در اهواز است. وی از سال 1375 عکاسی می کند و تخصص او در زمینه فتوآرت است. او در چند نمایشگاه داخلی رتبه اول را به دست آورده و تقدیر شده است.
علاقمندان می توانند از نمایشگاه او تا روز 28 خرداد روز های شنبه تا چهارشنبه 11 تا 19 و پنجشنبه 17 تا 20 بازدید کنند. لازم به ذکر است که نمایشگاه از روز 14 تا 18 خرداد تعطیل است.
گالری راه ابریشم: فرمانیه، پلاک 112، واحد 2.

ارسال به: :: :: :: :: :: :: :: :: :: :: ::

معصوم دوم

.

«وقتي من رسيدم، رسيدم به لب ايوان، شما را لب باغچه نشانده بودند. عمامه‌تان يک‌بر شده بود. پشتتان به من بود که رسيدم. پسر کدخدا هم آمد جلوتان خم شد و پاهاتان را گرفت. من نديدم که گرفت. شما ديديد، حتما. من آمدم جلوتر. پسر کدخدا‌اشاره کرد، از سر شانهء شما سرک کشيد و‌اشاره کرد. من هم عمامه‌تان را برداشتم. عبا از روي شانه‌‌هاتان افتاده بود. خالق گفت: «چرا معطلي مصطفي؟ حالا ديگر عدل ظهرست.» شما که برگشتيد، من چشم‌‌هاتان را ديدم. نگاه کرديد. نگاه کرديد به من، به کدخدا. کدخدا و خالق دستهاتان را چسبيده بودند. خالق لگد پراند و گفت: «چرا معطلي؟» صداي گريهء مش‌تقي را شنيدم. مثل زن‌‌ها گريه مي‌کرد. در حياط بسته بود. من ريش شما را گرفتم و شمشير را آوردم جلو. خالق لگد پراند و داد زد: «از قفا، احمق!» ريش شما توي دستم بود. من مي‌ديدم. سرتان رو به بالا بود. چشم‌‌هاتان را مي‌ديدم. ريش حنابسته‌تان توي دست چپ من مچاله شده بود. چشم‌‌هاتان گشاد شده بود، خيلي. داشتيد نفس نفس مي‌زديد. گردنتان را تکان داديد و چانه‌تان توي دست من تکان خورد. لبهاتان باز نشد. نمي‌توانستيد باز کنيد. من شمشير را گذاشتم پشت گردنتان. کدخدا گريه کرد. صداي گريه‌اش بلند بود. صداي گريهء مش‌تقي را نمي‌شنيدم. من شمشير را کشيدم پشت گردنتان. خالق گفته بود: «با يک ضربت اگر بشود بهتر است.» اما نشد. مي‌کشيدم. مي‌کشيدم. بعد ريشتان را ول کردم که چشم‌‌هاتان را نبينم و باز کشيدم. من شنيدم، با گوش خودم شنيدم که گفتيد: «عجب!» و من باز کشيدم . کشيدم. کشيدم. بعد که کدخدا و خالق نشستند، نشستند کنار باغچه، سر شما توي دست من بود. داشت ازش خون مي‌چکيد. مي‌فهميدم که مش‌تقي دارد با مشت مي‌زند به پشتم. محکم مي‌زد اما من فقط به شما نگاه مي‌کردم. تا وقتي پسر کدخدا نگفت: «آب بياورم، بابا؟» مي‌زد. بعد نزد. کدخدا هنوز گريه مي‌کرد. خالق هم گريه مي‌کرد. خالق ميان گريه گفت: «آن سر بريده را بگذار زمين، شمر ذي‌الجوشن. برو گم شو!»

هوشنگ گلشیری – معصوم دوم

ارسال به: :: :: :: :: :: :: :: :: :: :: ::

رئوف محسنی

.

رئوف محسنی رفیق گل ما و عکاس خوش ذوق و البته خوش اخلاق خبرگزاری مهر، بالاخره با تکنولوژی آشتی کرد و حالا شما هم می توانید عکسهایی را که از زیر دست دبیر سرویس عکس جان سالم بدر نمی برند را اینجا در وبلاگش ببینید.

امیدوارم که رئوف خان وبلاگ نویسی را جدی بگیرد، مستمر و منظم به روز شود و مثل دیگر دوستان عکاس خبری که سالی یکبار بروز می شوند و آن هم تک عکسی می گذارند و تبلیغ گزارش تصویری هایشان را می کنند نشود.

ارسال به: :: :: :: :: :: :: :: :: :: :: ::

بچه های انقلاب

.

يک شوی زیر زمینی لباس در تهران

نمایشگاه عکسی از یاسون آتاناسیادس، خبرنگار یونانی درباره نسل جوان ایران تحت عنوان “بچه های انقلاب” در واشنگتن دی سی، پایتخت آمریکا، در مرکز مطالعات وودرو ویلسون در حال برگزاری است. دیدن این مجموعه عکس را از دست ندهید(بچه های انقلاب)

ارسال به: :: :: :: :: :: :: :: :: :: :: ::

کلاهبرداری رییس جمهور

.

چهارمین کنگره تجلیل از ایثارگران – 2 خرداد 87

پ.ن: روایت ساتیار امامی از این صحنه را هم اینجا ببینید

ارسال به: :: :: :: :: :: :: :: :: :: :: ::

سرخ ها در شهر

.

.

در پی قهرمانی امروز تیم فوتبال پرسپولیس تهران، هواداران سرخ پوش این تیم در خیابان های تهران به جشن و پایکوبی پرداختند که متاسفانه در نقاطی از شهر با دخالت نیروی انتظامی و یگان ویژه، این جشن ها به خشونت کشیده شد.

پ.ن: این پست به صورت کاملا اختصاصی تقدیم می شود به داش نیکان، پرسپولیسی دور از وطن

ارسال به: :: :: :: :: :: :: :: :: :: :: ::

مرگ به مساوات

این سر گذشت کودکیست که به سر انگشت پا هرگز دستش به شاخه ی هیچ آرزویی نرسیده , زیر آسمان وطنی که تنها مرگ را به مساوات تقسیم کرده است.(حسین پناهی)

دزدی در روز نسبتا روشن!

.

برای دیدن تصویر اصلی، روی عکس کلیک کنید

این ماجرای عکسهای من از حضور سیدمحمد خاتمی در نمایشگاه دارد کم کم جالب می شود. کامنت دونی که رسما شده میتینگ سیاسی و عرصه جنگ لفظی هواداران خاتمی و احمد نژاد؛ و این فقط به اینجا هم منحصر نمی شود و در کامنتهای لینکهایی که دوستان در بالاترین(اینجا و اینجا) گذاشته اند هم اوضاع از همین قرار است. سایت نواندیش هم عکس را گذاشته و هم برداشته عکسهای این دیدار را با عکسهای بازدید احمد نژاد از نمایشگاه مقایسه کرده است(اینجا).

اما جالب تر از همه خبر سایت معظم عصر ایران است که با کپی پیست مطلب وبلاگ ابطحی و گذاشتن عکسی از من که به درخواست مریم مهتدی عزیز در اختیارش گذاشته بودم(اینجا) خبرسازی فرموده اند و احتمالا نگاه با افتخاری هم به هدر سایتشان (خبری-تحلیلی) انداخته اند و لذتش را برده اند.

این اولین باری نیست که مورد چنین سرقت هنری قرار می گیرم، رفقا یادشان هست عکسهای زنده یاد قیصر امین پور را که خبرگزاری مهر به نام عکاس خودش، سید محسن سجادی منتشر کرد و یا عکسهای نشست جنجالی نقد فیلم اخراجی ها -که به درگیری مسعود ده نمکی و علی شاه حاتمی منجر شد و فقط عکسهای من از آن برنامه موجود بود- که در روزنامه اعتماد بدون ذکر نام چاپ شد و نهایتا با با عذرخواهی شفاهی عباس کوثری، دبیر سرویس عکس اعتماد فیصله پیدا کرد و چندین و چند ماجرای دیگر… همیشه کوتاه آمده ام و از حقم گذشته ام، اما این بار مجموعه ای به این راحتی پخته خواری می کند که مدتهاست شعار اخلاق گرایی و رعایت حقوق مولفین را می دهد و حتی چند باری هم اعتراض دوستان وبلاگستان به پخته خواری روزنامه ها را منعکس نموده بود. دوستان عصر ایران در جواب کامنتهای من و البته ای میلی که برایشان نوشتم زحمت ابراز تاسف را هم به خود ندادند و ماجرا را با سکوت برگزار کردند. این هم از قوانین نانوشته عکاسی خبری در این مملکت گل و بلبل است. یاد شکایت مهدی منعم از روزنامه همشهری می افتم و جریمه مسخره 150 هزارتومانی که حکم دادگاه بود برای چاپ بی اجازه و بدون ذکر نام 15 عکس شاهکار از جنگ تحمیلی که گرفتن هر کدامش جگر شیر می خواهد. به خودم پوزخند می زنم و زمزمه می کنم که : «خر چه داند قیمت نقل و نبات»