تنها یکی از مشکلات عکاسان خبری

.

.

آقا صیاد میگه اگر تو هم زمان جوونی ما بودی و با هاسلبلاد 5 کیلویی عکس می گرفتی، اینجوری شکم بهم نمی زدی.

امشب که داشتم کتابخونه را مرتب می کردم چشمم افتاد به یکی از محبوب ترین کتابهام که مدتها بود ورقش نزده بودم . کتاب مستطاب “Picture Of Times: a century of photography from the New York Times ” . خداییش با دیدن عکس روی جلد و هیبت دوربینهای سنگین هاسلبلاد بی اختیار یاد حرف آقا صیاد افتادم. منی که حالا با حمل هر روزه کوله عکاسی ام که با یه بدنه و دو تا لنز و لب تاپ وزنش نهایتا شش کیلو، دچار مشکلات مفصلی و دیسک گردن قریب الوقوع هستم اگر در آن دوران عکاسی می کردم مطمئنا عمر عکاسی ام به یکسال هم نمی رسید و در همان سال اول به ملکوت سفلی عروج می کردم. به هر تقدیر باید خوشحال باشم که خدا تنبل ها را دوست دارد و برای راحتیشان مهندسین الکترونیک و دیجیتالی می آفریند که هر روز دارند دوربینها و لنزها را سبکتر می سازند.(نمونه بازر خودمحور عالم بینی)

اما از همه این شوخی ها که بگذریم وزن سنگین دوربینها و لنزها – و البته لب تاپ ها که بدلیل اهمیت زمان مخابره تصاویر ناچار از حمل مداومشان هستیم – تنها بخشی از حرفه واقعا سخت و پرخطر عکاسی خبری یا بقول جماعت فرنگی، فتوژورنالیسم است. باید حداقل یکبار با کاروان سفر یکی از مقامات همراه شوید و یا برای عکاسی از یکی از پدیده های سیاسی اجتماعی مثل تجمعات و راهپیمایی های اعتراض آمیز، آفیش شوید تا شیرفهم شوید چه عرض می کنم.

.

پ.ن:

- عرض ارادت بیکران به محمد صیاد عزیز که عکسهایش بیش از خودش مشهورند و بزوی بیشتر از او خواهم نوشت.

- این کتاب را از دست ندهید. قیمتش در آمازون 22 دلار است و البته بنده یک نسخه دست دومش را با هزار و یک چرب زبانی 13 هزار تومان از یکی از دست دوم فروشی های خیابان انقلاب خریدم.

این عشق است که آدم را اسب می کند

.

.

…. چیزی متولد می شد!مادر ، قبلا گفته بود که وقتش است. وقتش بود.سه تا از تخم ها ترک بر داشته بود. ما، من و گلچهره، شکافته شدن یک پوسته را دیدیم و جوجه اردکی که متولد می شد.و پوسته ای دیگر و جوجه اردکی دیگر را ….مادر مرا واداشته بود به مواظبت اردک های کرچ که در مرغدانی نیمه تاریک گوشه ی حیاط، روی تخم ها خوابیده بودند.. حالا من و گلچهره در مرغدانی بودیم.

فکرش را هم نمیکردم که روزهای زیادی به تنهایی مراقب اردک ها بوده ام، هیچ احساس مالکیت نمیکردم.انگار گلچهره از روز اول سهم داشته است. احساس می کردم جوجه ها مال هر دوی ماست، اصلا مال اوست و من هم می توانم لذتشان را ببرم. هنوز نمی دانستم عاشق شده ام و این عشق است که آدمی را بخشنده می کند.
*

شنیده بودم شاه عباس با اسب از پله های مارپیچ عالی قاپو بالا می آمده است.

حالا من اسب شده بودم واز پله هابالا می جهیدم و شیهه می کشیدم.حتی یک بار شاه عباس را چپه کردم بر پله ها.

گلچهره غش کرده بود از خنده. تا او می خندید، از اسب بودن خسته نمی شدم.در تمام کاخ عالی قاپو، انگار فقط من بودم و او، هیچ کس دیگر نبود انگار، نه خانواده ی او، نه خانواده من، انبوه جمعیت مسافران نوروزی هم نبودند انگار.فقط من بودم و او انگار، همه ی دنیا مال ما بود.

در اتاق های تو در توی بالای کاخ، در خیال من، گلچهره شده بود یکی از آن معشوقه های مینیاتوری نازک اندام جام به دست نقش دیوار، و من یکی از آن عاشقان شیدای پریشان زلف که می خواست جام از دست معشوق بستاند.

وقتی گلچهره پرسید آن جا کجاست؟ از نقش دیوار کنده شدم و به “آن جا” نگاه کردم که حیاط زندان شهربانی بود و از بالای کاخ دیده می شد. زندانی ها که در آفتاب بهاری پرسه میزدند، که از بالا چقدر کوچک می نمودند.

وقتی از پلکان مارپیچ پایین می رفتیم، گلچهره خواست باز اسب شوم. شدم.

به خاطر خنده ی او حاضر بودم خود خود اسب بشوم.

هنوز نمی دانستم عاشق شده ام و این عشق است که آدم را اسب می کند.

*

در ظریف ترین آبی زار جهان گم شده بودیم. من او را گم کرده بودم. فریاد زدم: گلچهره!صدایم به سقف بلند و مدور زیر گنبد مسجد شیخ لطف الله خورد و پژواک نام او مانند موجی معطر برگشت و خورد به صورتم، نه یک بار، نه دوبار، …. وقتی امواج پژواک نام او همه ی وسعت آبی زار را عطرآگین کرد، از پشت ستونی حجیم سرک کشید. بعد آمد کنار من و رو به بلندای سقف، با صدای بلند گفت: “من اینجام!”

و او آن جا بود، کنار من. باز نوبت من شد، فریاد زدم: گلچهره!

…. و هنوز نمی دانستم این پژواک عشق است.

(کودکی نیمه تمام – کیومرث پوراحمد)

یعقوب یادعلی را فراموش نکنیم

.

متاسفم که این وبلاگ باز هم باید فعال شود

آنچه دیگران گفتند:

◊ بی‌بی‌سی: دوستان یادعلی نگران جان او هستند.

◊ نامه‌ی سرگشاده‌ی احمد پورنجاتی به رئیس قوه‌ی قضاییه، در باره‌ی حکم یعقوب یادعلی

◊ دفاع از یعقوب یادعلی هم ساده است، هم مشکل. ساده، چون اصلاً جرمی رخ نداده…

◊ مزدک علی‌نظری: در باره‌ی یعقوب یادعلی، امروز باید تکلیف‌مان را روشن کنیم.

◊ چرا وزارتِ ارشاد در برابر پرونده‌ی یعقوب یادعلی سکوت کرده و مسئولیت نمی‌پذیرد؟

◊ احمد دهقان: یعقوب یادعلی باید نفس بکشد.

◊ محمود دولت‌آبادی: موضوعی ساده و حل‌شدنی را به يک دمل تبديل نکنید.

◊ یعقوب یادعلی: اگر دوست داشتن دروغ داستان جرم است، حاضرم هزارباره مجرم باشم…

◊ چهل‌تن: چگونه نویسنده‌ی كتابی كه مجوز آقایان را در دست دارد، به زندان می‌رود؟

◊ کیومرث پوراحمد: محکومیتِ یعقوب یادعلی، بی‌اساس و جفای بزرگی به اهل قلم است.

لینکها از خوابگرد 

فصل پلنگ

فرصت از آن نرم تنان است،

فصل پلنگ نیست.

فردین واعظی، عکاس افغان

.

An Afghan people works at a traditional life processing in Kabul bazaar Kabul Afghanistan 020February, 2008

وبلاگ فردین واعظی را کاملا تصادفی پیدا کردم و آنقدر ذوق زده شدم که تا تمامی عکسها آرشیوش را ندیدم رهایش نکردم. متاسفانه از فردین بیوگرافی درستی و درمانی پیدا نکردم. فقط می دانم متولد ۱۹۸۱ در افغانستان است و همزمان با حضور طالبان در افغانستان عکاسی را آغاز کرده و ظاهرا در مدرسه عکاسی آینه -که زیر نظر رضا و منوچهر دقتی اداره می شود- عکاسی دیجیتال و خبری را آموخته است. در حال حاضر هم با نیروهای حافظ صلح سازمان ملل متحد همكاری می‌كند.

نکته ای هم که بیشتر دلم را می سوزاند این که همین آذرماه گذشته در خانه هنرمندان نمایشگاه عکسی با عنوان «از منظر خودی» داشته است که متاسفانه از آن بی خبر مانده ام. به هر تقدیر نگاه ژرف و درک صحیح فردین از شرایط بومی افغانستان کارهای او را به بهترین نمونه های مستندنگاری امروز افغانستان تبدیل کرده است.

وبلاگ فردین (+) و عکسهای خبری و مستند اجتماعی(+) این همخون دورادور را از دست ندهید.

تاریخ

همیشه تصورم از تاریخ،

گردباد هولناکی بود معطر به بوی تعفن پلنگهای مرده،

سرداران و شمشیرهاشان برای ابد تفکیک ناپذیر  گشته اند.

(حسین پناهی)

چرخ و فلک

چرخ و فلک می خواستیم، فلک نصیبمون شد
ساده ی ساده بودیم کلک نصیبمون شد
دنبال یه حقیقت، تو آینه ها می گشتیم
اما تو قاب گریه، ترک نصیبمون شد

(یغما گلرویی)

از سن خوان زاپاتا تا تهران احمدی نژاد

بازداشت یک دانش آموز در محوطه یک مدرسه دولتی پس از راهپیمایی های اعتراض آمیز معلمان – سن خوان – مکزیک عکس: (Andres Leighton/AP)

پ.ن: با دیدن این عکس شدیدا یاد تجمع اعتراض آمیز معلمان در برابر ساختمان مجلس افتادم که با مهروزی نیروی انتظامی به سرکوب و دستگیری معلمان حق التدریسی معترض منجر شد. متاسفانه تمام عکسهای آن روزم توسط برادران غیور حفاظت اطلاعات نیروی انتظامی پاک شد و نامردها حتی رم دوربینم را هم پس ندادند. حالا که فکر می کنم می بینم انگار برای معلمان زحمتکش (و البته خواهان حق) همه جا اسمان همین رنگ است. فرقی هم نمی کند از سن خوان زاپاتا تا تهران احمدی نژاد… فقط آنجا این کار را جلوی دوربین ها انجام می دهند و اینجا از سایه عکاسها هم می ترسند.

منبع عکس: گاردین

خان عمو

خان عمو میگه:

«قرار بود زنهای ما توی آشپزخونه، کلفت باشند، توی رختخواب، فاحشه و توی خیابون پرنسس. اما نمی دونم این آخوندا چیکار کردن که جای همه چیز عوض شد. حالا زنهامون توی آشپزخونه پرنسس اند، توی رختخواب، کلفت و توی خیابون ها، فاحشه.»

عکسی که کار دست اوباما خواهد داد

این عکس اوباما همراه با یک متن در سطح بسیار گسترده ای به کاربران اینترنتی در آمریکا فرستاده شد. در متن مزبور آمده است مردی که در برابر پرچم آمریکا دستش بر روی قلبش نیست و حتی سرود ملی را زمزمه نمی کند چگونه می خواهد رهبر آینده ما شود؟ در متن ایمیل تاکید شده است که نام اصلی باراک اوباما، باراک حسین اوباماست. سایت های اینترنتی طرفدار اوباما به شدت عکس العمل نشان داده و می گویند که این عکس جعلی و مونتاژ است.

منبع: شهیربلاگ